HULPVERLENING PARTNERCONTACTEN

hulpverlening partnercontacten

Wanneer je partner als kind in kerkelijk verband misbruikt blijkt te zijn roept dat bij jou ook veel op. Je relatie kan onder druk komen te staan en ook jij moet je weg zoeken door een wirwar van gebeurtenissen, emoties en gevoelens. Soms heb je daarbij ondersteuning en/of hulp nodig.

Wij willen als partners in de werkgroep “Hulpverlening” onze eigen positie en vragen naar voren brengen.
Als je hierin herkent en/of wil bijdragen kun je contact met ons opnemen.

Contactpersoon: Guido Klabbers: guido@klokk.nl

 

OPROEP AAN PARTNERS VAN SLACHTOFFERS

Gon is 82 en vraagt met klem een oproep te doen aan partners van slachtoffers, vooral van overleden slachtoffers:

"Ik ben partner van een man die zijn leven lang niet heeft willen praten over wat er met hem gebeurd is. Hij heeft het mee zijn graf ingenomen. Door de getuigenissen van een van zijn lotgenoten heb ik begrepen wat hem overkomen is. Hij is overleden en ik kan er niet meer met hem over praten. Mijn leven met hem is zo moeilijk geweest: ik begreep nooit wat me overkwam en waarom. Ik kon niet anders doen dan maar te zorgen dat de kinderen niet ervan te lijden zouden hebben. Ik ben 82, en nu ben ik er aan toe dit alles op te helderen, ik moet er niet aan denken dat ik dood ga en dan die geschiedenis niet opgeruimd heb.

Ik kan me niet voorstellen dat er niet veel meer partners zijn van mannen die misbruikt zijn en er niet of nauwelijks over gesproken hebben, die met hetzelfde zitten. Ik zou zo graag met anderen daarover willen spreken. Ik heb zo geleden onder zijn dwang en vernederingen. Ik had niet door dat er iets anders achter kon zitten. Ik kan het veel beter plaatsen als ik het in samenhang met zijn geschiedenis kan bespreken. Dan kan ik het een plaats geven.

Je moet het zelf meegemaakt hebben om er inzicht in te hebben."

 

PARTNERS VAN SLACHTOFFERS: STEUN EN BEGRIP

Tijdens een bijeenkomst op 9 december 2010 van Commissie Deetman heb ik deze speech gehouden om een vergeten groep namelijk; de partners van slachtoffers, onder de aandacht te brengen:

Meer dan 25 jaar ben ik de partner en echtgenote van een man die in zijn jeugd seksueel is misbruikt door een pastoor van een kerk in een klein dorp. Helaas heeft hij het misbruik jarenlang verdrongen en pas na jaren van huwelijk kwam het verhaal over het misbruik van hem naar buiten.
Vele puzzelstukjes vielen op zijn plaats.
Het is diep treurig dat geestelijken kinderen hebben misbruikt of nog misbruiken.
Het laat vaak diepe wonden achter en heeft zeker grote invloed op het leven van die persoon.
Die wonden worden ook zichtbaar in een relatie, huwelijk: dus ook bij de partner, zelfs bij een heel gezin.

Als het slachtoffer de moed heeft verzameld om over zijn of haar misbruik te praten, is er gehoor bij hulpverleners zoals psychologen en psychiaters. Helaas richten zij zich voornamelijk op het slachtoffer, waardoor de partner zonder hulp achterblijft. Waar moeten zij naar toe met hun vragen en problemen die zijn ontstaan door het misbruik van hun partner? Vaak moeten zij alleen een gezin "gezond" draaiende houden, want het slachtoffer heeft immers alle tijd nodig om te kunnen helen. De partners ondervinden van het misbruik meestal ook problemen, zelfs zodanig dat in het huwelijk blijven geen optie meer is. Het gevolg kan zijn dat een gezin uit elkaar valt.
Misschien is dat te voorkomen door meer aandacht voor de partners van de slachtoffers. Hierbij denk ik aan het bieden van hulp, steun en advies, een duidelijk te herkennen telefoonnummer speciaal voor de partners van slachtoffers, een luisterend oor, een folder bij de huisarts, maar zeker ook een betere begeleiding van de psycholoog of psychiater die naast de begeleiding van het slachtoffer ook de partner helpt. Zij zijn naar mijn mening nog steeds teveel gericht op hulpverlening alleen aan het slachtoffer.

Ons huwelijk is na de moeilijkheden door het misbruik gelukkig in stand gebleven en wij zijn dichter naar elkaar toegegroeid. Daar ben ik dankbaar voor en dat wens ik een ander ook toe!
Door mijn huwelijk van meer dan 25 jaar met een slachtoffer van seksueel misbruik, kan ik misschien samen met anderen iets betekenen voor de partners van slachtoffers van seksueel misbruik met als uitgangspunt en indien mogelijk, het behoud van de relatie. Mijn begrip en sympathie gaat uit naar de slachtoffers, maar vooral ook naar de partners en ik hoop van harte dat er in de toekomst naast de hulp aan de slachtoffers veel meer steun en begrip komt voor een vergeten groep; namelijk de partners.

Een Partner

 

POSTTRAUMATISCHE STRESS-STOORNIS EN DE PARTNER

Uit ervaring blijkt dat veel slachtoffers van seksueel misbruik een posttraumatische stress-stoornis (PTSS) hebben ontwikkeld. De onaangename herinneringen blijven zich dan opdringen, onder meer in de vorm van herbelevingen en nachtmerries. De slachtoffers ontwikkelen vaak een sterk vermijdingsgedrag: ze trachten zo veel mogelijk uit de weg te gaan wat hen aan de traumatische ervaring kan herinneren. Enkele andere symptomen die kunnen optreden zijn: verhoogde prikkelbaarheid, concentratieproblemen, lusteloosheid, gevoelens van vervreemding, angstaanvallen, schrikachtigheid en slapeloosheid maar vluchtgedrag in veel slapen, werken of iets anders wordt ook wel genoemd.

PTSS kan leiden tot een emotionele vervlakking, ze reageren alsof ze verdoofd zijn. Soms is er zelfs sprake van geheugenverlies, een beschermingsmechanisme tegen herinneringen die te veel angst oproepen. Maar hoe mensen ook proberen om het uit de weg te gaan, zolang de gebeurtenissen niet verwerkt zijn blijven ze onaangenaam aanwezig. Ze blijven onder spanning staan en zijn onnodig waakzaam. Schuld- en minderwaardigheidsgevoelens komen ook voor. Als posttraumatische stress-stoornis lang aanhoudt kunnen de psychische problemen zich uitbreiden met depressiviteit.

Wanneer de effecten van een trauma na verloop van tijd niet afnemen of voldoende verdwijnen, kan therapie uitkomst bieden. Met name Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR) zou dé aangewezen therapie zijn bij PTSS. Deze therapie zorgt ervoor dat het trauma als het ware uit zijn geïsoleerde toestand wordt losgetrokken, zodat het zich weer verbindt en kan communiceren met onze aangeboren herstellende en probleemoplossende vermogens.

Voor de mensen in de omgeving heeft posttraumatische stress-stoornis ook gevolgen. Als de traumatische gebeurtenissen niet verwerkt worden, blijft iemand als het ware opgesloten in zichzelf: echte belangstelling voor anderen kan hij/zij maar moeilijk opbrengen. De combinatie van emotionele vervlakking en -zacht gezegd- een slecht humeur dat maar aanblijft, veroorzaakt onherroepelijk spanningen.

Helaas kan of wil niet ieder slachtoffer iets met het trauma doen om het te kunnen verwerken en een plaats te geven.

Een Partner